İlkokulu henüz bitirmiştik…Edirnekapı’dan Şehzadebaşı’na minibüsle giderdik. Yaşanmış tüm güzel tarihe karşın artık kentsel çöküntü alanı olan Vefa’da, okul çıkışı yapılacak en güzel aktivitelerden biriydi boza içmek. Biraz da toramansanız, o yaşların getirdiği kim önce bitirecek, kim daha çok içecek vs. gibi yarışlardan uzak kalamamak kaçınılmazdı.

O zamanlar Vefa Bozacısı, bardaktaki bozanın yanına kaşık vermezdi. Büyüklerin utana sıkıla dipte kalan bozayı yudumlayabilme çabalarına karşın, parmağımızla sıyırırdık boza bardağını.

Şimdi düşünüyorum da en güzel anları hep o kısmı gibi geliyor aklıma. Vedalaşmak üzere olduğumuz bozadan, almakta olduğumuz son tadın da etkisi büyüktür ama ben daha çok insiyaki yeme organımız olan parmağımızı özgürce kullanabilmenin en büyük etken olduğunu düşünüyorum. Ve tabii ki, hayatın tüm kalıplarına, gider yapabilme arsızlığının da…

Artık Vefa Bozacısı, boza bardağının yanında kaşık da veriyor. Çoluk çocuk dahil herkes yudumlasa bile bitişi kaşıkla yapıyor.

Biz büyüdük çocuklar, bizden öncekiler gibi parmakla yemeye utanır olduk ya siz çocuklar? Vaz mı geçtiniz özgürlüğünüzden?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s